X
تبلیغات

روایتی شنیدنی از روز 12 بهمن و انتقال امام با آمبولانس به هلی کوپتر

صحبت ‌های حضرت امام که تمام شد، حضرت امام از پله‌ ها پایین آمدند و به طرف‎ ‎‌هلی کوپتر راهنمایی شدند. با همه این حرکت ‌ها و این برنامه ‌هایی که ما تدارک دیده ‌‎ ‎‌بودیم، شاید چند قدمی حضرت امام از جایگاه جلوتر نرفته بودند که یک وقت دیدیم‎ ‎‌همه چیز به هم خورد. شاید توطئه ای در کار بود که یک جوری غیر مستقیم ‌‎می‌ خواستند حضرت امام را از بین ببرند. ما دیگر نفهمیدیم چی شد، سیل جمعیت یک ‌‎‌وقت دیدیم سرازیر شد و دیگر حضرت امام بین مردم گیر کرد. خلاصه بنده خدا آقای‎ ‎‌ناطق از یک طرف فریاد می ‌زد، دیگران از سوی دیگر فریاد می ‌زدند این هلی ‌کوپتر هم ‌‎ ‎‌آمده بود بنشیند بین آن بیست متر فاصله که دیده بود، هلی کوپتر هم پرواز کرد و حالا‌‎ ‎‌از یک طرف، ما امام را بین خودمان گرفتیم، بنده خدا آیت ‌الله مطهری یک طرف، مفتح‌‎ ‎‌یک طرف و این آسید احمد آقا هم که بنده خدا به خود حضرت امام چسبیده بود و ‌‎ ‎‌ایشان را رها نمی ‌کرد. به هر صورت ما دیدیم هیچ راهی ندارد جز این که حضرت امام ‌‎ ‎‌را برگردانیم به طرف سکو تا دوباره یک راه دیگری پیدا کنیم. هلی کوپتر هم که بلند‎ ‎‌شده بود گرد و خاک می‌ ریخت تو سر و صورت مردم. صدای هلی کوپتر هم اینقدر ‌‎‌قوی بود که صدا به گوش همدیگر نمی‌ رسید. چند قدم که آمدیم عقب عبا و عمامه‎ ‎‌امام رفت. یک دفعه هم نزدیک بود سر پایش بگیرد به قبر و بخورد زمین که ما نگه ‌‎‌داشتیم ایشان را. آن بنده خدایی که از خارج و مسلح با حضرت امام آمده بود آن جوان‎ ‎‌هم نزدیک ما بود، به هر صورتی که بود این بنده خدا آمد نزدیک و حضرت امام را‌‎ ‎‌بغل کرد و سریع برد گذاشت روی سکو. ما روی سکو رفتیم و دیدیم حضرت امام نه‎ ‎‌عبا و نه عمامه هیچ ندارد. گرد و خاک و اینها خلاصه روی صورت حضرت امام ‌‎‎‌نشسته بود. عبایی بود مال یکی از آقایان روحانی خلاصه این عبا را گرفتیم مثل چتر ‌‎ ‎‌روی سر حضرت امام.‌امام همینطور سرش بالا بود، آسمان را نگاه می‌ کرد. بعد یک آمبولانسی که ما از قبل ‌‎‌برای همین کارها دیده بودیم به هر زحمتی شد این آمبولانس را دنده عقب آوردیم، ته‎ ‎‌آن را چسباندیم به بغل جایگاه و هلی کوپتر هم وقتی دید اینطوری است، همانجا پرواز ‌‎ ‎‌کرد تا ببیند تکلیف کار چیست؟ حضرت امام را گذاشتیم تو آمبولانس، در آمبولانس را‌‎ ‎‌نمی ‌توانستیم ببندیم. در را که بستیم این مردم ریختند روی آمبولانس. آمبولانس دیگر ‌‎ ‎‌نمی ‌توانست حرکت کند. این قبرها هم یک طوری بود که به چرخ آمبولانس گیر ‌‎ ‎‌می‌ کرد. به هر صورتی بود آمبولانس را با هُل دادن هدایت کردیم به طرف بیابانی. حالا‌‎ ‎‌یک سری هم، سیم بلندگو آنجا کشیده بودند اطراف جایگاه. این مردم ریختند روی طاق آمبولانس. ماشین که حرکت می ‌کرد این سیم ها می ‌گرفت به گردن مردم از بالا‌‎ ‎‌پرتشان می‌ کرد پایین. خیلی وضع آشفته و عجیبی بود. هلی کوپتر که دید آمبولانس‎ ‎‌دارد به طرف بیابانی می ‌آید. سی چهل متر آن طرف تر سریع آمد پایین و آمبولانس هم ‌‎‌بغلش ایستاد و سریع امام را آقای ناطق نوری با آسید احمد آقا سوار کردند و بردند ‌بیمارستان هزار تختخوابی که حالا اسم آن شده امام خمینی. خوب امام برنامه داشتند‎ ‎‌هم بازدید از بیمارستان‌ ها بود، هم بازدید از بهشت زهرا که خوب انجام شده بود. به ‌‎ ‎‌هر حال آن شب بعد از بازدید بیمارستان، آقای ناطق حضرت امام را می ‌برد منزل یکی ‎‌از اقوامشان‌‌. فردا صبحش هیچ کس نمی ‌دانست امام کجاست.‌ ما در مدرسه علوی و ‌‎ ‎‌رفاه تدارک کارها را دیده بودیم و اتاق حضرت امام را آماده کرده بودیم. همه سراغ‎ ‎‌امام را می‌ گرفتند.‌
منبع:سایت خبری جوانان ایرانی جی پلاس



icon تعداد بازدید : ۱۹۳
  • نوشته : محمدامین آزادبخت (مورخ)
  • شنبه ۱۴ بهمن ۱۳۹۶
  • چاپ این صفحه

    ارسال نظر

    نام شما :
    آدرس وب سایت :
    پست الکترونیک :
    پیام شما :
    کد امنیتی :

    ابزار رایگان وبلاگ

    هدایت به بالای صفحه